Data 30 kwietnia obchodzimy światowy dzień sprzeciwu wobec bicia dzieci. Od 2010 roku w Polsce istnieje na szczęście całkowity zakaz bicia dzieci ale niestety-w 2010 roku byłam już po 30-tce... Został on ustanowiony w 2006 roku przez organizację jaką jest End Physical Punishment of Children. Za moich czasów bardziej się mówiło jak to bardziej kobiety jakie były żonami czy matkami padały ofiarami za PRL-u przemocy domowej a co za tym idzie była nawet taka kampania jak "Bo zupa była za słona". Ale nikt nie mówił oficjalnie o biciu dzieci a ich prawa nie liczyły się tak jak osób dorosłych...
Dziś otwarcie mówi się o tym jak i wiadomo,że bicie dzieci jest przestępstwem bo narusza nie tylko nietykalność cielesną ale i godność młodego człowieka odbierając mu prawo do decydowania o swoim ciele czy blizny jakie pozostają nie tylko na ciele ale i na duszy. I choć trudno w to dziś uwierzyć nam-dzieciom z tamtych lat jakie były za PRL-u chowane i dosyć często wykorzystywało się takie dzieci szczególnie na wsiach do prac w gospodarstwie czy do pomocy przy młodszym rodzeństwie to wtedy mowić można nawet i o parentyfikacji.
Moja matka popełniała błędy wychowawcze swojej macochy bo innego wzorca wychowawczego np opartego na zaufaniu czy na szacunku do drugiego człowieka a jedyne co było jej znane to przemoc domowa jaka była wobec niej stosowana. I biła mnie bo sama była bita a co za tym idzie nikt z jej otoczenia gdy ona sama była dzieckiem nie był jej przychylnym i nie miała bratniej duszy jaka by ją wspierała. Moja matka przypominała nieco Zosię z serialu "Les malheurs de Sophie" jak i Anię z Zielonego Wzgórza a co za tym idzie nikt z otoczenia ze wsi gdzie żyła moja matka będąc dzieckiem i z taką macochą i ojcem biologicznym jaki jej tę macochę do domu przyprowadził i tak się jej losy potoczyły jak tię potoczyły to naprawdę aż mi czasem mojej matki szkoda,że nie miała sama wzorca matki bo wcześnie ją straciła...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz